KC16/22-0043
Non fondée
KC - Leuven Centraal
Commission des plaintes
Autre décision directeur
Pas de décision du directeur
GEEN BESLISSING DIRECTEUR - BEVOEGDHEID - CELMUTATIE
Klager meent dat de toegewezen verblijfsruimte te klein is. Art. 1 van het KB van 3 februari 2019 bepaalt de afmetingen van de verblijfsruimtes. Art. 11 van het KB stelt: “de op het ogenblik van inwerkingtreding van dit besluit reeds bestaande gevangenissen moeten uiterlijk twintig jaar na deze inwerkingtreding aan de bepalingen van dit besluit aangepast zijn.” De klacht valt dus niet onder het toepassingsgebied van het beklagrecht aangezien dit geen individuele beslissing van de directeur betreft, noch het verzuim of de weigering uitmaakt om een beslissing te nemen binnen een wettelijke of redelijke termijn. De klacht is onontvankelijk.
Klager meent daarnaast dat er sprake is van mensonwaardige detentie door de plaatsing van een tweede bed in zijn verblijfsruimte. De bevoegdheid van de directie tot toewijzing van een verblijfsruimte aan een gedetineerde wordt niet nader geregeld in de Basiswet waardoor ze op discretionaire wijze wordt uitgeoefend. De klachtencommissie kan hierdoor enkel overgaan tot het toetsen van de redelijkheid van de beslissing. De PI van Leuven-centraal moet op basis van het spreidingsplan 30 monocellen omvormen tot duocellen. De directie van Leuven-centraal heeft beslist om stapelbedden te zetten in 30 cellen. De bedoeling is om nieuwkomers en vrijwilligers samen op cel te plaatsen terwijl de gedetineerden die reeds op deze vleugel verblijven, zoals klager, de mogelijkheid krijgen om naar een andere monocel of andere vleugel te verhuizen. Aan klager werd meermaals het aanbod gedaan om te verhuizen naar een andere vleugel waar hij kon verblijven op een monocel mét opendeurregime maar hij weigerde. De Basiswet creëert bovendien géén recht op verblijf in een monocel. Deze elementen in rekening gebracht acht de klachtencommissie de beslissing om een tweede bed op cel van klager te plaatsen, redelijk. De klacht is ongegrond.
Klager meent dat de toegewezen verblijfsruimte te klein is. Art. 1 van het KB van 3 februari 2019 bepaalt de afmetingen van de verblijfsruimtes. Art. 11 van het KB stelt: “de op het ogenblik van inwerkingtreding van dit besluit reeds bestaande gevangenissen moeten uiterlijk twintig jaar na deze inwerkingtreding aan de bepalingen van dit besluit aangepast zijn.” De klacht valt dus niet onder het toepassingsgebied van het beklagrecht aangezien dit geen individuele beslissing van de directeur betreft, noch het verzuim of de weigering uitmaakt om een beslissing te nemen binnen een wettelijke of redelijke termijn. De klacht is onontvankelijk.
Klager meent daarnaast dat er sprake is van mensonwaardige detentie door de plaatsing van een tweede bed in zijn verblijfsruimte. De bevoegdheid van de directie tot toewijzing van een verblijfsruimte aan een gedetineerde wordt niet nader geregeld in de Basiswet waardoor ze op discretionaire wijze wordt uitgeoefend. De klachtencommissie kan hierdoor enkel overgaan tot het toetsen van de redelijkheid van de beslissing. De PI van Leuven-centraal moet op basis van het spreidingsplan 30 monocellen omvormen tot duocellen. De directie van Leuven-centraal heeft beslist om stapelbedden te zetten in 30 cellen. De bedoeling is om nieuwkomers en vrijwilligers samen op cel te plaatsen terwijl de gedetineerden die reeds op deze vleugel verblijven, zoals klager, de mogelijkheid krijgen om naar een andere monocel of andere vleugel te verhuizen. Aan klager werd meermaals het aanbod gedaan om te verhuizen naar een andere vleugel waar hij kon verblijven op een monocel mét opendeurregime maar hij weigerde. De Basiswet creëert bovendien géén recht op verblijf in een monocel. Deze elementen in rekening gebracht acht de klachtencommissie de beslissing om een tweede bed op cel van klager te plaatsen, redelijk. De klacht is ongegrond.