TUCHT - UITVOERING
Klaagster kreeg een tuchtsanctie van 7 dagen ATV voor een tuchtinbreuk van de tweede categorie namelijk “het beledigen van personen die zich in de gevangenis bevinden”.
Naast de beambte die het RAD opstelde was er nog een andere beambte getuige van de feiten zoals omschreven in het RAD. Het RAD bevat de handtekeningen van beide beambten. Klaagster kon zich over het RAD verdedigen tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting. Klaagster gaf tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting (en geeft ook in haar klacht) toe dat ze de PBA beledigde. Ze bood haar excuses aan.
Klager betwist in haar klacht de weergave van het verhaal en de precieze bewoordingen die ze ten aanzien van de beambte gebruikte. Wanneer er geen tegenaanwijzingen zijn, kan de directeur zich in principe baseren op rapporten van penitentiair beambten om tuchtfeiten en hun ernst te beoordelen. Het moment waarop eventuele tegenaanwijzingen kunnen worden aangebracht is de tuchtrechtelijke hoorzitting. Uit het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting blijkt niet dat klaagster op dat moment heeft opgeworpen dat ze de bewoordingen in het RAD betwistte.
De directie kon de feiten dan ook als bewezen beschouwen en kwalificeerde ze correct als de tuchtinbreuk van de tweede categorie.
Klaagster dient daarnaast klacht in omdat ze de sanctie disproportioneel vindt. Klaagster kreeg echter de helft van de maximumsanctie die voor de gepleegde inbreuk kan opgelegd worden. De
directie hield rekening met het feit dat klaagster zich excuseerde. Klaagster toont tot slot niet aan dat haar recht op wandeling tijdens de uitvoering van de tuchtbeslissing niet gerespecteerd zou zijn. De directie gaf alleszins geen instructies aan de beambten opdat de uitoefening van dit recht verhinderd zou worden. Integendeel wordt door de beambten bij de opening van de cel gevraagd of de gedetineerde wenst te wandelen. Klaagster weerlegt dit niet. De tuchtbeslissing is niet onwettig, onredelijk of onevenredig.
De klacht is ongegrond.
Klaagster kreeg een tuchtsanctie van 7 dagen ATV voor een tuchtinbreuk van de tweede categorie namelijk “het beledigen van personen die zich in de gevangenis bevinden”.
Naast de beambte die het RAD opstelde was er nog een andere beambte getuige van de feiten zoals omschreven in het RAD. Het RAD bevat de handtekeningen van beide beambten. Klaagster kon zich over het RAD verdedigen tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting. Klaagster gaf tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting (en geeft ook in haar klacht) toe dat ze de PBA beledigde. Ze bood haar excuses aan.
Klager betwist in haar klacht de weergave van het verhaal en de precieze bewoordingen die ze ten aanzien van de beambte gebruikte. Wanneer er geen tegenaanwijzingen zijn, kan de directeur zich in principe baseren op rapporten van penitentiair beambten om tuchtfeiten en hun ernst te beoordelen. Het moment waarop eventuele tegenaanwijzingen kunnen worden aangebracht is de tuchtrechtelijke hoorzitting. Uit het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting blijkt niet dat klaagster op dat moment heeft opgeworpen dat ze de bewoordingen in het RAD betwistte.
De directie kon de feiten dan ook als bewezen beschouwen en kwalificeerde ze correct als de tuchtinbreuk van de tweede categorie.
Klaagster dient daarnaast klacht in omdat ze de sanctie disproportioneel vindt. Klaagster kreeg echter de helft van de maximumsanctie die voor de gepleegde inbreuk kan opgelegd worden. De
directie hield rekening met het feit dat klaagster zich excuseerde. Klaagster toont tot slot niet aan dat haar recht op wandeling tijdens de uitvoering van de tuchtbeslissing niet gerespecteerd zou zijn. De directie gaf alleszins geen instructies aan de beambten opdat de uitoefening van dit recht verhinderd zou worden. Integendeel wordt door de beambten bij de opening van de cel gevraagd of de gedetineerde wenst te wandelen. Klaagster weerlegt dit niet. De tuchtbeslissing is niet onwettig, onredelijk of onevenredig.
De klacht is ongegrond.