KC05/24-0045
Non fondée
Irrecevable
KC - Brugge
Commission des plaintes
Autre décision directeur
Pas de décision du directeur
GEEN BESLISSING DIRECTEUR – BEVOEGDHEID – SCHADE
Klaagster heeft twee klachten ingediend.
De eerste klacht is gericht tegen het opstellen van een RAD ten aanzien van klaagster. Het opstellen van een RAD betreft geen beslissing die door of namens de directeur wordt genomen, noch een verzuim of weigering om een beslissing te nemen. De eerste klacht is niet ontvankelijk.
De tweede klacht is gericht tegen het opstellen van een schaderapport wegens schade aan een matras. In dit dossier meent de klachtencommissie dat aannemelijk gemaakt is dat ten aanzien van klaagster een ‘schaderapport’ werd opgesteld (in de praktijk: een ‘akkoord tot betaling schadevergoeding’), wat zij niet zou hebben willen ondertekenen. In een latere fase heeft de directie beslist om klaagster toch niet verantwoordelijk te houden voor de aan de matras vastgestelde schade. De klachtencommissie wijst erop dat het niet logisch is dat eerst een schaderapport/akkoord tot betaling schadevergoeding werd voorgelegd en er pas daarna werd geoordeeld over de verantwoordelijkheid van klaagster voor de vastgestelde schade. Toch heeft de directie kort na het opstellen van het schaderapport/akkoord tot betaling schadevergoeding beslist dat klaagster uiteindelijk niet verantwoordelijk was voor de schade en dus geen schadevergoeding moest betalen. De tweede klacht is om die reden ontvankelijk, maar niet gegrond.
Klaagster heeft twee klachten ingediend.
De eerste klacht is gericht tegen het opstellen van een RAD ten aanzien van klaagster. Het opstellen van een RAD betreft geen beslissing die door of namens de directeur wordt genomen, noch een verzuim of weigering om een beslissing te nemen. De eerste klacht is niet ontvankelijk.
De tweede klacht is gericht tegen het opstellen van een schaderapport wegens schade aan een matras. In dit dossier meent de klachtencommissie dat aannemelijk gemaakt is dat ten aanzien van klaagster een ‘schaderapport’ werd opgesteld (in de praktijk: een ‘akkoord tot betaling schadevergoeding’), wat zij niet zou hebben willen ondertekenen. In een latere fase heeft de directie beslist om klaagster toch niet verantwoordelijk te houden voor de aan de matras vastgestelde schade. De klachtencommissie wijst erop dat het niet logisch is dat eerst een schaderapport/akkoord tot betaling schadevergoeding werd voorgelegd en er pas daarna werd geoordeeld over de verantwoordelijkheid van klaagster voor de vastgestelde schade. Toch heeft de directie kort na het opstellen van het schaderapport/akkoord tot betaling schadevergoeding beslist dat klaagster uiteindelijk niet verantwoordelijk was voor de schade en dus geen schadevergoeding moest betalen. De tweede klacht is om die reden ontvankelijk, maar niet gegrond.