TUCHT - SANCTIE
Klager dient klacht in tegen een tuchtbeslissing.
In eerste instantie meent de klachtencommissie dat het RAD zeer duidelijk en gedetailleerd werd opgesteld en in chronologische volgorde uiteenzet hoe het gevecht is verlopen en welke gedetineerde welke handelingen heeft gesteld. De klachtencommissie is ook van oordeel dat klager geen overtuigende elementen heeft aangevoerd waaruit de klachtencommissie kan afleiden dat het rapport geen correcte weergave zou zijn van de feiten. Tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting wijst klager op het feit dat hij het gevecht niet begonnen is en dit uit de camerabeelden ook blijkt, hetgeen noch in het RAD, noch in de tuchtbeslissing zelf wordt betwist. Klager verklaart dat zijn handelen enkel een reactie waren op de eerste slagen uitgedeeld door zijn medegedetineerde. Klager betwist echter noch tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting, noch in zijn klacht dat hij zelf ook vuistslagen heeft uitgedeeld. De directie heeft duidelijk en uitvoerig gemotiveerd waarom er, ondanks het feit dat klager het gevecht niet heeft geïnitieerd, geen sprake is van wettige zelfverdediging. De klachtencommissie volgt deze redenering van de directie dat aangezien klager herhaaldelijk zelf de confrontatie heeft opgezocht, zelfs toen medegedetineerden hen probeerden uit elkaar te halen en zelfs toen de initiator van het gevecht zich van de wandeling wilde verwijderen, er bijgevolg geen sprake is van wettige zelfverdediging. De directie heeft afdoende gemotiveerd waarom de feiten een tuchtrechtelijke inbreuk uitmaakten. De klachtencommissie besluit dat de directeur in redelijkheid en billijkheid de tuchtinbreuk kon bewezen verklaren in hoofde van klager.
De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van dertig dagen ATV. Voor een tuchtinbreuk van eerste categorie is de wettelijk toegestane maximumsanctie dertig dagen ATV. Klager meent in zijn klacht dat hij hiervoor maximum 14 dagen zou kunnen krijgen omdat hij ook in de ‘naakte cel’ is gezet na het gevecht. Dit zou bij een vorig incident aan hem door de directie zijn meegedeeld. De klachtencommissie is echter van oordeel dat de wet zeer duidelijk is wat betreft de maximale tuchtsanctie bij een inbreuk van de eerste categorie, namelijk maximaal dertig dagen ATV. De tuchtsanctie was dus wettig. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie ook niet onredelijk of onbillijk was gelet op het tuchtverleden van klager in verband met de opzettelijke aantasting van de fysieke integriteit van personen, of de bedreiging daarmee.
Klager dient klacht in tegen een tuchtbeslissing.
In eerste instantie meent de klachtencommissie dat het RAD zeer duidelijk en gedetailleerd werd opgesteld en in chronologische volgorde uiteenzet hoe het gevecht is verlopen en welke gedetineerde welke handelingen heeft gesteld. De klachtencommissie is ook van oordeel dat klager geen overtuigende elementen heeft aangevoerd waaruit de klachtencommissie kan afleiden dat het rapport geen correcte weergave zou zijn van de feiten. Tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting wijst klager op het feit dat hij het gevecht niet begonnen is en dit uit de camerabeelden ook blijkt, hetgeen noch in het RAD, noch in de tuchtbeslissing zelf wordt betwist. Klager verklaart dat zijn handelen enkel een reactie waren op de eerste slagen uitgedeeld door zijn medegedetineerde. Klager betwist echter noch tijdens de tuchtrechtelijke hoorzitting, noch in zijn klacht dat hij zelf ook vuistslagen heeft uitgedeeld. De directie heeft duidelijk en uitvoerig gemotiveerd waarom er, ondanks het feit dat klager het gevecht niet heeft geïnitieerd, geen sprake is van wettige zelfverdediging. De klachtencommissie volgt deze redenering van de directie dat aangezien klager herhaaldelijk zelf de confrontatie heeft opgezocht, zelfs toen medegedetineerden hen probeerden uit elkaar te halen en zelfs toen de initiator van het gevecht zich van de wandeling wilde verwijderen, er bijgevolg geen sprake is van wettige zelfverdediging. De directie heeft afdoende gemotiveerd waarom de feiten een tuchtrechtelijke inbreuk uitmaakten. De klachtencommissie besluit dat de directeur in redelijkheid en billijkheid de tuchtinbreuk kon bewezen verklaren in hoofde van klager.
De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van dertig dagen ATV. Voor een tuchtinbreuk van eerste categorie is de wettelijk toegestane maximumsanctie dertig dagen ATV. Klager meent in zijn klacht dat hij hiervoor maximum 14 dagen zou kunnen krijgen omdat hij ook in de ‘naakte cel’ is gezet na het gevecht. Dit zou bij een vorig incident aan hem door de directie zijn meegedeeld. De klachtencommissie is echter van oordeel dat de wet zeer duidelijk is wat betreft de maximale tuchtsanctie bij een inbreuk van de eerste categorie, namelijk maximaal dertig dagen ATV. De tuchtsanctie was dus wettig. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie ook niet onredelijk of onbillijk was gelet op het tuchtverleden van klager in verband met de opzettelijke aantasting van de fysieke integriteit van personen, of de bedreiging daarmee.