TUCHT - VERBODEN VOORWERPEN - NON BIS IN IDEM
Het rapport aan de directeur (RAD) beschrijft hoe een beambte tijdens het appel zag hoe er een gsm in het bed van klager lag. In eerste instantie werd besloten om een RAD op te maken, waarop de beambte verder ging met haar appel. Nadien werd besloten om te proberen de gsm te onderscheppen. Bij terugkeer naar de cel kon de beambte bij het openen van het winket zien hoe klager de gsm, oplaadkabel en oplaadblok uit het raam gooide aan een lint, waarna dit lint elders werd omhooggetrokken.
Naar aanleiding van dit RAD werd de tuchtprocedure opgestart voor de tuchtinbreuken “het bezit of het gebruik van technologische middelen die onregelmatige communicatie met de buitenwereld mogelijk maken” en “het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen”. Klager werd gesanctioneerd met 30 dagen afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte (ATV) voor deze feiten.
Het tweede RAD bevat het verslag van een celcontrole. Daarbij werd onder meer een gsm, oplaadkabel en oplaadblok gevonden. Naar aanleiding van dit RAD werd opnieuw de tuchtprocedure
opgestart voor de tuchtinbreuken “het bezit of het gebruik van technologische middelen die onregelmatige communicatie met de buitenwereld mogelijk maken” en “het niet-naleven van de door
het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen”. Klager werd opnieuw gesanctioneerd met 30 dagen ATV. De klacht is in feite niet gericht tegen de eerste tuchtbeslissing. Klager bevestigt dat hij in fout was met de gsm, maar is van mening dat hij niet een tweede keer gestraft kan worden voor dezelfde gsm, hetgeen gebeurde met de tweede tuchtbeslissing.
Artikel 126 van de Basiswet stelt dat een gedetineerde voor één en dezelfde tuchtrechtelijke inbreuk slechts eenmaal tuchtrechtelijk gestraft mag worden. Het betreft een uitdrukking van het algemeen
strafrechtsbeginsel “non bis in idem”, dat stelt dat niemand tweemaal gestraft kan worden voor dezelfde feiten. Klager voert in zijn klacht aan dat hij tweemaal gestraft is voor het bezit van dezelfde gsm. De directie ontkent in de motivering van de tuchtbeslissing niet dat het gaat om dezelfde gsm. Zij is echter van oordeel dat het de verantwoordelijkheid is van klager dat hij deze opnieuw op zijn cel heeft.
De klachtencommissie is ten eerste inderdaad van oordeel dat klager tweemaal gestraft is voor het bezit van dezelfde gsm. Gelet op de zeer korte tijd tussen de vaststellingen in de twee RAD’s, meent
de klachtencommissie dat het in feite gaat om een eenheid van opzet waarbij het gaat om slechts één inbreuk. Het artikel 126 van de Basiswet werd dan ook geschonden.
De klachtencommissie stelt ten tweede vast dat klager door deze tweede tuchtbeslissing een verlenging van zijn ATV opgelegd kreeg, waardoor de sanctie in het totaal 60 dagen aaneensluitende
ATV bedraagt. Het verblijf van 60 dagen onafgebroken onder ATV is onwettig. Om deze redenen is de klacht gegrond.
Het rapport aan de directeur (RAD) beschrijft hoe een beambte tijdens het appel zag hoe er een gsm in het bed van klager lag. In eerste instantie werd besloten om een RAD op te maken, waarop de beambte verder ging met haar appel. Nadien werd besloten om te proberen de gsm te onderscheppen. Bij terugkeer naar de cel kon de beambte bij het openen van het winket zien hoe klager de gsm, oplaadkabel en oplaadblok uit het raam gooide aan een lint, waarna dit lint elders werd omhooggetrokken.
Naar aanleiding van dit RAD werd de tuchtprocedure opgestart voor de tuchtinbreuken “het bezit of het gebruik van technologische middelen die onregelmatige communicatie met de buitenwereld mogelijk maken” en “het niet-naleven van de door het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen”. Klager werd gesanctioneerd met 30 dagen afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte (ATV) voor deze feiten.
Het tweede RAD bevat het verslag van een celcontrole. Daarbij werd onder meer een gsm, oplaadkabel en oplaadblok gevonden. Naar aanleiding van dit RAD werd opnieuw de tuchtprocedure
opgestart voor de tuchtinbreuken “het bezit of het gebruik van technologische middelen die onregelmatige communicatie met de buitenwereld mogelijk maken” en “het niet-naleven van de door
het huishoudelijk reglement voorgeschreven bepalingen”. Klager werd opnieuw gesanctioneerd met 30 dagen ATV. De klacht is in feite niet gericht tegen de eerste tuchtbeslissing. Klager bevestigt dat hij in fout was met de gsm, maar is van mening dat hij niet een tweede keer gestraft kan worden voor dezelfde gsm, hetgeen gebeurde met de tweede tuchtbeslissing.
Artikel 126 van de Basiswet stelt dat een gedetineerde voor één en dezelfde tuchtrechtelijke inbreuk slechts eenmaal tuchtrechtelijk gestraft mag worden. Het betreft een uitdrukking van het algemeen
strafrechtsbeginsel “non bis in idem”, dat stelt dat niemand tweemaal gestraft kan worden voor dezelfde feiten. Klager voert in zijn klacht aan dat hij tweemaal gestraft is voor het bezit van dezelfde gsm. De directie ontkent in de motivering van de tuchtbeslissing niet dat het gaat om dezelfde gsm. Zij is echter van oordeel dat het de verantwoordelijkheid is van klager dat hij deze opnieuw op zijn cel heeft.
De klachtencommissie is ten eerste inderdaad van oordeel dat klager tweemaal gestraft is voor het bezit van dezelfde gsm. Gelet op de zeer korte tijd tussen de vaststellingen in de twee RAD’s, meent
de klachtencommissie dat het in feite gaat om een eenheid van opzet waarbij het gaat om slechts één inbreuk. Het artikel 126 van de Basiswet werd dan ook geschonden.
De klachtencommissie stelt ten tweede vast dat klager door deze tweede tuchtbeslissing een verlenging van zijn ATV opgelegd kreeg, waardoor de sanctie in het totaal 60 dagen aaneensluitende
ATV bedraagt. Het verblijf van 60 dagen onafgebroken onder ATV is onwettig. Om deze redenen is de klacht gegrond.