KC33/26-0035
Non fondée
Fondée
KC - Wortel
Commission des plaintes
Disciplinaire
Fouille à corps
TUCHT - MOTIVERING - FOUILLE LICHAAM - UITVOERING
Klager heeft in eerste instantie een klacht ingediend tegen een tuchtbeslissing. Uit de tuchtbeslissing blijkt dat klager enkel werd gesanctioneerd wegens de opzettelijke aantasting van de orde naar aanleiding van de feiten die gebeurd zijn tijdens de wandeling en die door de directie worden omschreven als het verlenen van noodzakelijke hulp aan een medegedetineerde bij het beklimmen van de omheining van de wandeling. Klager werd dus niet gesanctioneerd voor de voorwerpen die werden gevonden tijdens de celcontrole die werd uitgevoerd de dag nadien. Bijgevolg moet de vermelding in de motivering van de tuchtbeslissing over deze vaststellingen verwijderd worden aangezien deze niet ter zake doet en zelfs verwarrend is. Klager ontkent de tuchtinbreuk te hebben gepleegd en hij verklaart dat hij aan het pingpongen was tijdens de wandeling. Uit het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting blijkt dat hij vroeg om de camerabeelden te zien hetgeen ook gebeurde tijdens de hoorzitting. Uit het verslag blijkt dat op de beelden te zien was dat klager niet aan de pingpongtafel stond en dat hij zich aan het mengen was en aanwijzingen aan het geven was. De klachtencommissie stelt vast dat de directie de tuchtinbreuk bewezen heeft verklaard op basis van de vaststellingen in het RAD, die daarenboven werden bevestigd door de camerabeelden. Dit bewijsmateriaal werd tegensprekelijk gemaakt aan klager die geen overtuigende tegenargumenten heeft opgeworpen. De klachtencommissie besluit dat de directie terecht tot de conclusie is gekomen dat klager heeft deelgenomen aan de opzettelijke aantasting van de orde tijdens de wandeling. De poging tot het plegen van en deelneming aan een tuchtrechtelijke inbreuk wordt gestraft met dezelfde straffen als de tuchtrechtelijke inbreuk zelf. De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van 25 dagen ATV. Voor een tuchtinbreuk van eerste categorie is de wettelijk toegestane maximumsanctie dertig dagen ATV. De tuchtsanctie was dus wettig. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie niet onredelijk of onbillijk was. Om deze redenen is de klacht tegen de tuchtbeslissing gedeeltelijk gegrond. De klachtencommissie vernietigt de tuchtbeslissing enkel in zoverre de motivering van de tuchtbeslissing verwijst naar de vaststellingen in het RAD waarvoor klager niet werd gesanctioneerd. Voor het overige blijft de tuchtbeslissing bestaan.
De klacht is in tweede instantie gericht tegen de naaktfouille waarbij klager diende te hurken. Tevens verzocht klager de directie om de papieren betreffende de individuele beslissing tot fouille te ontvangen, doch er werd hem meegedeeld dat hij deze papieren niet kreeg. Uit de bestreden beslissing blijkt dat een kopie van de schriftelijke beslissing werd overhandigd aan klager. Volgens de bestreden beslissing weigerde klager echter de originele beslissing te tekenen voor ontvangst. Dat klager dus geen kopie van de beslissing zou hebben ontvangen, wordt tegengesproken door dit dossierstuk. De klachtencommissie is verder van oordeel dat de motivering van de naaktfouille de individuele aanwijzingen bevat waarom de directie het vermoeden had dat klager in het bezit was van verboden of gevaarlijke voorwerpen of substanties. De klachtencommissie meent daarenboven dat de directie afdoende heeft gemotiveerd waarom een minder ingrijpende controlemaatregel niet toereikend zou zijn. Klager klaagt tenslotte aan dat hij tijdens de naaktfouille moest hurken. Hurken of door de knieën gaan is niet opgenomen in de instructies in bijlage 3 bij Collectieve Brief nr. 141. De directie heeft echter verklaard dat de instructies steeds worden gevolgd. De klachtencommissie heeft geen redenen om te twijfelen aan deze verklaring van de directie. Klager is zelf vrij beknopt over hoe de naaktfouille werd uitgevoerd. De klachtencommissie besluit dat de naaktfouille voldeed aan de bepalingen uit de Basiswet. Om deze redenen is de klacht tegen de naaktfouille ongegrond.
Klager heeft in eerste instantie een klacht ingediend tegen een tuchtbeslissing. Uit de tuchtbeslissing blijkt dat klager enkel werd gesanctioneerd wegens de opzettelijke aantasting van de orde naar aanleiding van de feiten die gebeurd zijn tijdens de wandeling en die door de directie worden omschreven als het verlenen van noodzakelijke hulp aan een medegedetineerde bij het beklimmen van de omheining van de wandeling. Klager werd dus niet gesanctioneerd voor de voorwerpen die werden gevonden tijdens de celcontrole die werd uitgevoerd de dag nadien. Bijgevolg moet de vermelding in de motivering van de tuchtbeslissing over deze vaststellingen verwijderd worden aangezien deze niet ter zake doet en zelfs verwarrend is. Klager ontkent de tuchtinbreuk te hebben gepleegd en hij verklaart dat hij aan het pingpongen was tijdens de wandeling. Uit het verslag van de tuchtrechtelijke hoorzitting blijkt dat hij vroeg om de camerabeelden te zien hetgeen ook gebeurde tijdens de hoorzitting. Uit het verslag blijkt dat op de beelden te zien was dat klager niet aan de pingpongtafel stond en dat hij zich aan het mengen was en aanwijzingen aan het geven was. De klachtencommissie stelt vast dat de directie de tuchtinbreuk bewezen heeft verklaard op basis van de vaststellingen in het RAD, die daarenboven werden bevestigd door de camerabeelden. Dit bewijsmateriaal werd tegensprekelijk gemaakt aan klager die geen overtuigende tegenargumenten heeft opgeworpen. De klachtencommissie besluit dat de directie terecht tot de conclusie is gekomen dat klager heeft deelgenomen aan de opzettelijke aantasting van de orde tijdens de wandeling. De poging tot het plegen van en deelneming aan een tuchtrechtelijke inbreuk wordt gestraft met dezelfde straffen als de tuchtrechtelijke inbreuk zelf. De directeur legde een algemene tuchtsanctie op in de vorm van 25 dagen ATV. Voor een tuchtinbreuk van eerste categorie is de wettelijk toegestane maximumsanctie dertig dagen ATV. De tuchtsanctie was dus wettig. De klachtencommissie is van oordeel dat de sanctie niet onredelijk of onbillijk was. Om deze redenen is de klacht tegen de tuchtbeslissing gedeeltelijk gegrond. De klachtencommissie vernietigt de tuchtbeslissing enkel in zoverre de motivering van de tuchtbeslissing verwijst naar de vaststellingen in het RAD waarvoor klager niet werd gesanctioneerd. Voor het overige blijft de tuchtbeslissing bestaan.
De klacht is in tweede instantie gericht tegen de naaktfouille waarbij klager diende te hurken. Tevens verzocht klager de directie om de papieren betreffende de individuele beslissing tot fouille te ontvangen, doch er werd hem meegedeeld dat hij deze papieren niet kreeg. Uit de bestreden beslissing blijkt dat een kopie van de schriftelijke beslissing werd overhandigd aan klager. Volgens de bestreden beslissing weigerde klager echter de originele beslissing te tekenen voor ontvangst. Dat klager dus geen kopie van de beslissing zou hebben ontvangen, wordt tegengesproken door dit dossierstuk. De klachtencommissie is verder van oordeel dat de motivering van de naaktfouille de individuele aanwijzingen bevat waarom de directie het vermoeden had dat klager in het bezit was van verboden of gevaarlijke voorwerpen of substanties. De klachtencommissie meent daarenboven dat de directie afdoende heeft gemotiveerd waarom een minder ingrijpende controlemaatregel niet toereikend zou zijn. Klager klaagt tenslotte aan dat hij tijdens de naaktfouille moest hurken. Hurken of door de knieën gaan is niet opgenomen in de instructies in bijlage 3 bij Collectieve Brief nr. 141. De directie heeft echter verklaard dat de instructies steeds worden gevolgd. De klachtencommissie heeft geen redenen om te twijfelen aan deze verklaring van de directie. Klager is zelf vrij beknopt over hoe de naaktfouille werd uitgevoerd. De klachtencommissie besluit dat de naaktfouille voldeed aan de bepalingen uit de Basiswet. Om deze redenen is de klacht tegen de naaktfouille ongegrond.