KC20/24-0120
Fondée
KC - Mechelen
Commission des plaintes
Autre décision directeur
BEZOEK - PRIVELEVEN - MOTIVERING
De klacht is gericht tegen de beslissing van de directie van de gevangenis van Mechelen tot weigering van een aanvraag tot bezoek tussen klager en zijn partner.
Klager diende een bezoekaanvraag niet-familieleden in en specifieerde dat de persoon met wie hij bezoek heeft aangevraagd, zijn lief is. Hij vult hierbij aan dat ze sinds vier jaar een relatie hebben, ze samen een dochter hebben en ze al in Sidis heeft gestaan.
Omdat klager, zo volgt uit het dossier, op geen enkele manier de verhouding met de bezoekster kon aantonen (geen attest van gezinssamenstelling, geen bewijs van samenwoonst noch een geboorte-attest van hun dochter waaruit bleek dat de bezoekster de ‘feitelijk of wettelijk samenwonende partner’ is), kwalificeerde de directie de bezoekster als een ‘andere bezoeker’ in de zin van artikel 59, §2 van de Basiswet. In dat geval dient de directie voorafgaand haar toelating te geven, die ze kan weigeren wanneer er, o.a., geïndividualiseerde aanwijzingen bestaan dat het bezoek de handhaving van de orde of de veiligheid in gevaar kan brengen.
De directie weigert de bezoekaanvraag dus omdat zij meent dat er sprake is van geïndividualiseerde aanwijzingen dat het bezoek de handhaving van de orde of de veiligheid in gevaar kan brengen. In haar verweer verduidelijkt zij dat de bezoekster contact zou hebben met een gedetineerde met een zware en actuele drugproblematiek die recent nog in de inrichting verbleef. Doordat er volgens haar wel sprake was van een gerechtvaardigd belang, staat zij videobezoek wel toe.
De Basiswet verplicht de directie om al haar beslissingen die werden genomen in het kader van de Basiswet, te motiveren. De motiveringsplicht houdt in dat de directie de juridische en feitelijke overwegingen die ten grondslag liggen aan de beslissing afdoende moet motiveren in de beslissing. De overwegingen die de directie in haar beslissing aanhaalt, moeten de beslissing voldoende schragen. De precieze en concrete redenen waarom dergelijke beslissing werd genomen, moeten dus uitdrukkelijk en nauwkeurig worden vermeld in de beslissing zelf. Samengevat moet de gedetineerde op basis van de gegeven motivatie kunnen begrijpen wat de beslissing inhoudt en waarom deze beslissing werd genomen.
De klachtencommissie meent dat het niet duidelijk is welke geïndividualiseerde aanwijzingen er volgens de directie zouden bestaan dat het bezoek de handhaving van de orde en veiligheid in gevaar kan brengen. De directie schrijft louter dat de bezoekster schijnbaar meerdere contacten heeft in het criminele milieu, zonder haar bewering te concretiseren of te staven. Het is voor de klachtencommissie onduidelijk in welke zin dit een gevaar voor de orde en de veiligheid zou uitmaken, gezien het gewoon bezoek plaatsvindt in een gecontroleerde setting, waar toezicht gebeurt door beambten. In haar verweer licht zij haar beslissing verder toe, maar met deze a posteriori motivering kan de klachtencommissie geen rekening houden: de reden die op het tijdstip waarop de beslissing was genomen, was opgegeven, moet geacht worden het motief te zijn waarop de beslissing werkelijk gegrond is. Op achteraf opgegeven motieven kan geen acht worden geslagen omdat het niet bewezen is dat ze meegespeeld hebben bij de besluitvorming en dat ze werkelijk ten grondslag van de bestreden beslissing hebben gelegen.
Op basis hiervan, besluit de klachtencommissie dat de beslissing tot weigering van de bezoekaanvraag niet in overeenstemming is met de motiveringsplicht van artikel 8 van de Basiswet.
De klacht is gegrond.
De klacht is gericht tegen de beslissing van de directie van de gevangenis van Mechelen tot weigering van een aanvraag tot bezoek tussen klager en zijn partner.
Klager diende een bezoekaanvraag niet-familieleden in en specifieerde dat de persoon met wie hij bezoek heeft aangevraagd, zijn lief is. Hij vult hierbij aan dat ze sinds vier jaar een relatie hebben, ze samen een dochter hebben en ze al in Sidis heeft gestaan.
Omdat klager, zo volgt uit het dossier, op geen enkele manier de verhouding met de bezoekster kon aantonen (geen attest van gezinssamenstelling, geen bewijs van samenwoonst noch een geboorte-attest van hun dochter waaruit bleek dat de bezoekster de ‘feitelijk of wettelijk samenwonende partner’ is), kwalificeerde de directie de bezoekster als een ‘andere bezoeker’ in de zin van artikel 59, §2 van de Basiswet. In dat geval dient de directie voorafgaand haar toelating te geven, die ze kan weigeren wanneer er, o.a., geïndividualiseerde aanwijzingen bestaan dat het bezoek de handhaving van de orde of de veiligheid in gevaar kan brengen.
De directie weigert de bezoekaanvraag dus omdat zij meent dat er sprake is van geïndividualiseerde aanwijzingen dat het bezoek de handhaving van de orde of de veiligheid in gevaar kan brengen. In haar verweer verduidelijkt zij dat de bezoekster contact zou hebben met een gedetineerde met een zware en actuele drugproblematiek die recent nog in de inrichting verbleef. Doordat er volgens haar wel sprake was van een gerechtvaardigd belang, staat zij videobezoek wel toe.
De Basiswet verplicht de directie om al haar beslissingen die werden genomen in het kader van de Basiswet, te motiveren. De motiveringsplicht houdt in dat de directie de juridische en feitelijke overwegingen die ten grondslag liggen aan de beslissing afdoende moet motiveren in de beslissing. De overwegingen die de directie in haar beslissing aanhaalt, moeten de beslissing voldoende schragen. De precieze en concrete redenen waarom dergelijke beslissing werd genomen, moeten dus uitdrukkelijk en nauwkeurig worden vermeld in de beslissing zelf. Samengevat moet de gedetineerde op basis van de gegeven motivatie kunnen begrijpen wat de beslissing inhoudt en waarom deze beslissing werd genomen.
De klachtencommissie meent dat het niet duidelijk is welke geïndividualiseerde aanwijzingen er volgens de directie zouden bestaan dat het bezoek de handhaving van de orde en veiligheid in gevaar kan brengen. De directie schrijft louter dat de bezoekster schijnbaar meerdere contacten heeft in het criminele milieu, zonder haar bewering te concretiseren of te staven. Het is voor de klachtencommissie onduidelijk in welke zin dit een gevaar voor de orde en de veiligheid zou uitmaken, gezien het gewoon bezoek plaatsvindt in een gecontroleerde setting, waar toezicht gebeurt door beambten. In haar verweer licht zij haar beslissing verder toe, maar met deze a posteriori motivering kan de klachtencommissie geen rekening houden: de reden die op het tijdstip waarop de beslissing was genomen, was opgegeven, moet geacht worden het motief te zijn waarop de beslissing werkelijk gegrond is. Op achteraf opgegeven motieven kan geen acht worden geslagen omdat het niet bewezen is dat ze meegespeeld hebben bij de besluitvorming en dat ze werkelijk ten grondslag van de bestreden beslissing hebben gelegen.
Op basis hiervan, besluit de klachtencommissie dat de beslissing tot weigering van de bezoekaanvraag niet in overeenstemming is met de motiveringsplicht van artikel 8 van de Basiswet.
De klacht is gegrond.