ORDEMAATREGEL - ONGESTOORD BEZOEK - SUBSTITUTIE - UITVOERING
Het door beroepsindiener bijgebrachte psychodiagnostisch verslag louter afdoen als een document met een vermeend gesolliciteerd karakter zonder enige objectieve bewijswaarde, kan geen deugdelijke motivering uitmaken om te verantwoorden waarom er geen rekening mee wordt gehouden.
De beslissing komt er de facto op neer dat een gedetineerde die in het verleden werd veroordeeld voor intrafamiliaal geweld automatisch en voortdurend wordt uitgesloten van ongestoord bezoek, ondanks zijn positieve detentiegedrag.
Het steevast weigeren van een ongestoord bezoek, louter op grond van een achterhaalde persoonlijkheidsanalyse en ondanks het positieve detentiegedrag van klager, maakt geen redelijke en billijke motivering uit.
De beroepscommissie stelt vervolgens vast dat de bestreden uitspraak van de klachtencommissie nooit werd uitgevoerd door het inrichtingshoofd, ondanks het feit dat de tenuitvoerlegging ervan niet werd geschorst.
Aldus negeerde het inrichtingshoofd het bepaalde in artikel 158 §5 van de basiswet, terwijl er intussen minstens één ongestoord bezoek had moeten plaatsvinden.
De houding van het inrichtingshoofd, zijnde de hardnekkige weigering om de beslissing van de klachtencommissie uit te voeren, geeft blijk van de intentie om de aanvraag van beroepsindiener in elk geval te weigeren, gelet op zijn gerechtelijk verleden.
Hoewel de beroepscommissie in haar vorige uitspraak benadrukte dat er bij deze categorie van gedetineerden extra voorzichtigheid geboden is, zijn de feiten en omstandigheden in het voorliggende dossier van die aard, dat het onredelijk lijkt om het gevraagde ongestoord bezoek te blijven weigeren en dat er aldus sprake is van een schending van artikel 8 EVRM.
De beroepscommissie besluit dat de klachtencommissie deze keer wel terecht gebruik heeft gemaakt van haar substitutiebevoegdheid, nu uit de bestreden uitspraak blijkt dat zij het inrichtingshoofd op 19 november 2024 liet bevestigen dat er zich geen incidenten meer hebben voorgedaan.
Het door beroepsindiener bijgebrachte psychodiagnostisch verslag louter afdoen als een document met een vermeend gesolliciteerd karakter zonder enige objectieve bewijswaarde, kan geen deugdelijke motivering uitmaken om te verantwoorden waarom er geen rekening mee wordt gehouden.
De beslissing komt er de facto op neer dat een gedetineerde die in het verleden werd veroordeeld voor intrafamiliaal geweld automatisch en voortdurend wordt uitgesloten van ongestoord bezoek, ondanks zijn positieve detentiegedrag.
Het steevast weigeren van een ongestoord bezoek, louter op grond van een achterhaalde persoonlijkheidsanalyse en ondanks het positieve detentiegedrag van klager, maakt geen redelijke en billijke motivering uit.
De beroepscommissie stelt vervolgens vast dat de bestreden uitspraak van de klachtencommissie nooit werd uitgevoerd door het inrichtingshoofd, ondanks het feit dat de tenuitvoerlegging ervan niet werd geschorst.
Aldus negeerde het inrichtingshoofd het bepaalde in artikel 158 §5 van de basiswet, terwijl er intussen minstens één ongestoord bezoek had moeten plaatsvinden.
De houding van het inrichtingshoofd, zijnde de hardnekkige weigering om de beslissing van de klachtencommissie uit te voeren, geeft blijk van de intentie om de aanvraag van beroepsindiener in elk geval te weigeren, gelet op zijn gerechtelijk verleden.
Hoewel de beroepscommissie in haar vorige uitspraak benadrukte dat er bij deze categorie van gedetineerden extra voorzichtigheid geboden is, zijn de feiten en omstandigheden in het voorliggende dossier van die aard, dat het onredelijk lijkt om het gevraagde ongestoord bezoek te blijven weigeren en dat er aldus sprake is van een schending van artikel 8 EVRM.
De beroepscommissie besluit dat de klachtencommissie deze keer wel terecht gebruik heeft gemaakt van haar substitutiebevoegdheid, nu uit de bestreden uitspraak blijkt dat zij het inrichtingshoofd op 19 november 2024 liet bevestigen dat er zich geen incidenten meer hebben voorgedaan.